W Zespole Szkół Zawodowych w Skalbmierzu trwa Tydzień przeciwdziałania przemocy rówieśniczej. To czas, w którym uczniowie, wychowawcy i nauczyciele zatrzymują się na chwilę i rozmawiają o tym, jak traktujemy się nawzajem na przerwach, na warsztatach, w drodze do szkoły i w internecie.
Nie „żart”, tylko przemoc
Przemoc rówieśnicza to powtarzające się krzywdzenie kogoś przez rówieśnika lub grupę. Zawsze dotyczy relacji, w której jedna strona jest słabsza i nie potrafi się obronić. Może mieć różne formy:
- fizyczną: bicie, popychanie, niszczenie cudzych rzeczy,
- słowną: wyzwiska, przezwiska, wyśmiewanie, groźby,
- psychiczną: ignorowanie, izolowanie, rozpowiadanie plotek, szantaż,
- cyberprzemoc: obraźliwe wpisy, ośmieszające zdjęcia i filmy, fałszywe profile, wyrzucanie z grup,
- wymuszanie: zabieranie pieniędzy lub rzeczy, przymuszanie do czegoś.
Warto pamiętać o prostej zasadzie: jeśli ktoś przez nasze zachowanie cierpi, to nie jest już żart.
Świadek też ma znaczenie
Przemoc najłatwiej trwa tam, gdzie wszyscy milczą. Dlatego uczniowie usłyszą w tym tygodniu jedno hasło: nie bądź obojętny, reaguj. Reagować nie znaczy od razu wdawać się w bójkę. Wystarczy nie śmiać się z krzywdzenia, nie nagrywać i nie udostępniać oraz powiedzieć spokojnie „przestań, to nie jest śmieszne”. Można też wesprzeć osobę poszkodowaną, na przykład podejść do niej, zagadać i zaprosić ją do swojej grupy. Jeśli sytuacja jest poważna, trzeba zawołać dorosłego. Zgłoszenie takiej sprawy to nie donosicielstwo, tylko ochrona drugiego człowieka.
Co robić, gdy sam doświadczasz przemocy?
- Pamiętaj, że to nie Twoja wina. Odpowiada ten, kto krzywdzi.
- Powiedz o tym komuś zaufanemu: wychowawcy, pedagogowi, nauczycielowi lub rodzicom.
- Zachowaj dowody: zrzuty ekranu, wiadomości, zdjęcia.
- W internecie zablokuj sprawcę i zgłoś nieodpowiednie treści administratorowi serwisu.
Prosić o pomoc to oznaka siły, nie słabości.
Prawo nie pozostawia złudzeń
Uczniowie powinni wiedzieć, że przemoc rówieśnicza może być przestępstwem lub wykroczeniem. Kodeks karny przewiduje odpowiedzialność między innymi za uporczywe nękanie (art. 190a), groźby karalne (art. 190), naruszenie nietykalności cielesnej (art. 217), uszkodzenie ciała (art. 156–157) i zniszczenie cudzej rzeczy (art. 288). Sprawami osób nieletnich zajmuje się sąd rodzinny, który może zastosować środki wychowawcze, na przykład nadzór kuratora.
Gdzie szukać pomocy?
Wszystkie poniższe numery są bezpłatne:
- 116 111: telefon zaufania dla dzieci i młodzieży, czynny całą dobę,
- 800 12 12 12: Dziecięcy Telefon Zaufania Rzecznika Praw Dziecka,
- 800 100 100: telefon w sprawie bezpieczeństwa dzieci, dla rodziców i nauczycieli,
- 112: numer alarmowy w sytuacji zagrożenia.
W szkole można też zwrócić się do wychowawcy, pedagoga szkolnego, dyrekcji lub dowolnego nauczyciela.
Wspólna sprawa
Bezpieczna szkoła nie powstaje sama. Tworzą ją uczniowie, którzy szanują się także wtedy, gdy się nie zgadzają, nie wyśmiewają, nie wykluczają i nie milczą, gdy komuś dzieje się krzywda. Każdy z nas ma prawo czuć się w szkole bezpiecznie. Bądźmy odważni i bądźmy dobrzy. Razem zatrzymajmy przemoc!
Materiał przygotowali, redakcja strony szkolnej we współpracy z klasą 2B.